‘Andy Warhol mask, an actor of the theatre company Raffaello Sanzio’ (2008)
Alex Majoli

Elke zaterdag toont iemand ons zijn favoriete beeld: het werk dat altijd opnieuw beroert, troost of inspireert. Vandaag: fotografe Bieke Depoorter.

‘Ik kocht deze foto ooit via The Magnum Square Print Sale, een paar dagen durend initiatief waarbij je gesigneerde foto’s van Magnum-fotografen kan kopen voor maar honderd dollar. De foto kwam bij me aan in een enveloppe, maar die geraakte op een voor mij nog steeds onverklaarbare wijze tussen het oud papier. Ik had het te laat door en weg was hij. Balen natuurlijk.’
‘Dit beeld is haast filmisch. Je ziet een acteur in zijn dressing room met een masker op van Andy Warhol. Puur visueel is het een fantastische foto. Maar waar ik ook meteen aan denk, is wat er vlak voor het nemen van de foto gebeurt en wat zich daarna afspeelt. Het beeld staat dan wel stil, het impliceert een voor en een na. Een verhaal. Het is een van de weinige foto’s waar ik niet alleen graag naar kijk, maar die ook in mijn hoofd blijft opduiken.’
‘Als ik zelf fotografeer, wil ik altijd dicht bij mijn onderwerp blijven. Een foto is voor mij een conversatie. Toen ik thuis alle beelden selecteerde voor As it may be en er een dummy van maakte, bleef die een half jaar liggen. Ik voelde me ineens een buitenstaander. Daarom wilde, of móést ik terug naar Egypte. Ik wilde de mensen daar de foto’s laten zien en er commentaar op laten geven. Politiek, religieus, maatschappelijk. Ik wilde hen een stem geven.’
‘Wat ik met As it may be deed is iets helemaal anders dan de projecten waar ik nu mee bezig ben. Die balanceren wél op die dunne lijn tussen fictie en documentaire die ook in deze foto van Alex Majoli zit. Je hoeft jezelf als fotograaf niet voortdurend te herhalen. Al groeide die afwisseling bij mij natuurlijk en geleidelijk.’
‘Op dit moment gebruik ik voor mijn foto’s de echte realiteit om een eigen realiteit weer te geven. De mensen op de beelden zijn als het ware de acteurs. Of beter: de personages. Wat je op een beeld ziet, is niet per se wat echt is, maar wel de atmosfeer die in mijn hoofd zit. Alex Majoli doet dat ook, maar op een heel andere manier. Hij kan van dagelijkse taferelen theatrale scènes maken. Misschien is het wel daarom dat ik deze foto blijf zien in mijn hoofd. Ik hoop de foto die ik kwijtspeelde tussen het oud papier trouwens opnieuw te bemachtigen. Ik heb er zelfs al over gedroomd.’

Verschenen in De Standaard (4 november 2017).