‘Selfie’ (2017)
Mary Rosenberger

Elke zaterdag toont iemand ons zijn favoriete beeld: het werk dat altijd opnieuw beroert, troost of inspireert. Vandaag: actrice en theatermaakster Pascale Platel. 

‘Je kan ze eigenlijk moeilijk in een wel­bepaald vakje stoppen, Mary Rosenberger. Ze schildert, onder andere op kledij en schoenen, maar ze is ook model en ze gebruikt zichzelf als onderwerp op Instagram-foto’s. Selfies. Miljoenen mensen doen dat natuurlijk, het is eigen aan deze cultuur om je uit te drukken via sociale media. Maar voor mij is het in haar geval kunst. Ze verheft eigenlijk haar eigen lijf en leven tot iets artistieks. Haar leven is haar kunst en haar kunst is haar leven, het vloeit allemaal in elkaar over. Er zijn geen duidelijke grenzen. Dat doet ze door de mens die zij is te tonen, in al haar facetten. Delicaat, naakt en puur, soms dansend, af en toe wenend, angstig en met puisten.’
‘We hebben allemaal de neiging om ons sterk te houden, ook als we ons eigenlijk helemaal niet zo sterk voelen. Zij doet het allebei. Ze toont zichzelf exact zoals ze zich op dat moment voelt. Eigenlijk maakt ze geen onderscheid tussen goede en slechte emoties, ze registreert ze slechts. Over een van haar huilerige selfies zegt ze bijvoorbeeld dat ze verdrietig is, maar dat haar lippen dan wel mooi rood en gezwollen zijn. Soms zit ze al lachend een auto te besturen of enthousiast in haar living te dansen en soms toont ze haar angstige blik met natte ogen van het wenen. Haar onderwerp is heel vaak de liefde. De liefde voor haar moeder of haar vriend, André Moya, ook een kunstenaar die haar op zijn beurt vaak portretteert. Het mooie is dat ze nooit een statement maakt. Ze voert geen betoog. Ze zegt gewoon: kijk, zo ben ik vandaag. En vaak, zoals op deze selfie, toont ze zich heel broos en kwetsbaar. Zonder ooit cynisch te worden. En dat maakt het net zo sterk.’
‘Ik kan naar dit portret blijven kijken. Het is die echtheid die mij zo inspireert. De vragen die ze oproept. Het lef ook. Ik ben zelf een heel emotioneel mens, maar in het openbaar wenen of zeggen dat het niet gaat, vind ik niet evident. Als je dat doet, worden mensen daar toch altijd heel ongemakkelijk van. Het vergt moed. Ik streef er door ouder te worden wel meer en meer naar. Mezelf laten zien zoals ik ben, is bevrijdend. Het is ook op artistiek vlak een drijfveer.’
‘Toen mijn vader stierf, kreeg ik ruzie met mensen. Dat kwam omdat ik groot verdriet had dat zich uitte in kwaadheid. Als iemand me toen zei dat ik even over iets anders moest praten, aan iets anders moest denken, werd ik woedend. Nu weet ik dat het draaide om erkenning. Erkenning van emoties bij anderen is zo ontzettend belangrijk. Het is exact dat wat me zo aantrekt aan dit zelfportret van Rosenberger. Ik herken het en ik ­erken het.’

Verschenen in De Standaard (21 oktober 2017).